Our friendship's a treasure
we discover each day,
It can not be bought
or given away.

It can't be measured
by silver or gold,
but enriches our lives
as each day unfolds.

Our friendship's a treasure
more valued each day,
locked in my heart
with the key thrown away.

چرا گرفته دلت ، مثل آنکه تنهایی

- چقدر هم تنها!

- خیال می کنم

- دچار آن رنگ پنهان رنگ ها هستی

- دچار یعنی

- عاشق

- و فکر کنی که چه تنهاست

... اگر که ماهی کوچک ، دچار آبی دریای بیکران باشد.

- خوشا به حال گیاهان که عاشق نورند

و دست منبسط نور روی شانه ی آنهاست.

- نه ، وصل ممکن نیست ،

همیشه فاصله ای هست.

اگر چه منحنی آب بالش خوبی است

برای خواب دل آویز و ترد نیلوفر ،

همیشه فاصله ای هست.

دچار باید بود

وگرنه زمزمه ی حیات میان دو حرف

حرام خواهد شد

و عشق سفر به روشنی اهتزاز خلوت اشیاست

و عشق

صدای فاصله هاست

صدای فاصله هایی که

- غرق ابهامند

صدای فاصله هایی که مثل نقره تمیزند

و با شنیدن یک هیچ می شوند کدر

                                             همیشه عاشق تنهاست.

دوستان بازدید کننده عزیز کسانی که میل به همکاری با من را در به روز کردن وب دارند می توانند جهت عضویت در وب با ثبت id خود در قسمت نظرات این لینک  یک ادرس و پسورد دریافت نموده و به نویسندگی در وبلاگ مشغول شوند.

با تشکر مدیر

 عشق را در تو ...تورا در دل...دل را موقع تپيدن...وتپيدن را به خاطر تو دوست دارم...من غم را در سکوت...سکوت را در شب...شب را در بستر..وبستر را براي انديشيدن به خاطر دوست دارم...من بهار را به خاطر زيبايي هايش ...و زيبايي اش را به خاطر تو دوست دارم...من دنيا را به خاطر خدايش خدايي که تو را خلق کرد دوست دارم

میدونی که بی تو می می رم نباشی اگه با کس دیگه ای اشنا شی من که جزتو دیگه کسی را ندارم می می رم اگه یه روز از من جداشی

ایستاده ای و بودن را نفس می کشی، آری همان وقت که اسطوره
ذهنت آرام به سوی تباهی می رود، همان جا که تو سطر آغاز افسانه ها
می شوی،همان جا که در ادراک خاطراتی تلخ معلق می مانی، یک نفر
شاید یک عاشق همچنان به انتظار توست، شاید هنوز هم دلی برای
نگاهت می تپد.پس چرا همچنان در هجوم خاطرات تلخ محصور مانده ای؟
و آن زمان که در اوج یاس و نومیدی در کلبه خاک گرفته و قدیمی ذهنت
"گذشتن ها" را معنا می کنی آرام به بوم هزار رنگ خاطرات شیرین و
مهربانی سرکش از شعله های جنون بیندیش.
پس چرا هیچ گاه سعی نمی کنی تو ویران کننده دیوارهای کاه گلی غرور
باشی، چرا هیچ گاه سعی نمی کنی پشت حصارهای سکوت را هم ببینی.
باور کن آنجا، آن سوتردیوارهای کاه گلی غرور ، درست پشت حصارهای
کاغذی سکوت دنیای روشنی است، پر از اقاقی هایی که به دنبال یاس
می دوند، باور کن آسمان آنجا مثل آسمان "هرکجا" نیست،و رود هایش
برای عبور اجازه نمی خواهند، باور کن آنجا عاشقی چشم انتظار توست.
منتظر ت خواهم ماند

توي يك ديوار سنگي
 دو تا پنجره اسيرن
 دو تا خسته دو تا تنها
 يكيشون تو يكيشون من
 ديوار از سنگ سياهه
سنگ سرد و سخت خارا
زده قفل بي صدايي
به لباي خسته ي ما
نمي تونيم كه بجنبيم
 زير سنگيني ديوار
 همه ي عشق من و تو
قصه هست قصه ي ديدار ، آه
 هميشه فاصله بوده
 بين دستاي من و تو
با همين تلخي گذشته
شب و روزهاي من و تو
راه دوري بين ما نيست
 اما باز اينم زياده
تنها پيوند من و تو
دست مهربون باده
 ما بايد اسير بمونيم
 زنده هستيم تا اسيريم
واسه ما رهايي مرگه
تا رها بشيم مي ميريم
كاشكي اين ديوار خراب شه
من و تو با هم بميريم
 توي يک دنياي ديگه
 دستاي همو بگيريم
شايد اونجا توي دلها
 درد بيزاري نباشه
ميون پنجره هاشون
 ديگه ديواري نباشه

عشق چیست ؟       دهقان پیر! عشق چیست ؟ عشق ؟ رود باریست که آغازش را ابر های بلند میدانند  و انجامش را شاخساران بلند در میان مزرعه ام برگ می بردارد ...

ادامه مطلب

ای کاش رهگذری بودم تا تو را فقط یک بار می دیدم اما این عشق و عاشقی

از همان نگاه اول بود . ای کاش نابینا بودم و هرگز تو را نمی دیدم ...

ای کاش قلبی در سینه ام وجود نداشت تا مهر و محبت تو را در خود جای دهد

ای کاش  عشق قطره اشکی بود که در دل عاشق تو فرو می ریخت

و ای کاش قطره ای آب بودم  و در دریا فرو می ریختم

و ای کاش هرگز از تو جدا نمی شدم

آری کلمه ی جدایی نا گفتنی است و محبت نکردن در مورد آن بدتر از همه چیز است ...

به قلبت بياموز هميشه عاشق باشد ولی عاشق هر کسي نباشد

 به چشمانت بياموز هر کسي ارزش ديدن ندارد

 به چشمانت بياموز که به چشم به راه بودن عادت نکند

 به چشمانت بياموز که براي هر کسي بيخواب نشود

 به زبانت بياموز که هر اسمي ارزش جاري شدن ندارد

 به زبانت بياموز به هر کسي نگويد دوستت دارم

 به لبانت بياموز هر لبي ارزش بوسيدن ندارد

به ذهنت بیاموز که هر کسی لیاقت تجسم شدن را ندارد

به فکرت بیاموز هر کسی لیاقت فکر کردن ندارد

به بینی ات بیاموز که هر کسی لایق بوئیدن نیست

به دستانت بیاموز که هر دستی لایق گرفتن نیست

 به پاهايت بياموز هر راهي ارزش رفتن ندارد

 به آن دو بياموز که به رفتن عادت نکند...

و وقتی دیدی معشوقه ات رفت غصه مخور

به خود بیاموز که لیاقت عشقت را نداشت

                     شنیدم که چون قوی زیبا بمیرد

فریبنده زاد و فریبا بمیرد

شب مرگ تنها نشیند به موجی

رود گوشه ای و تنها بمیرد

در آن گوشه چندان غزل خواند آن شب

که خود در میان غزل ها بمیرد

گروهی برآنند که این مرغ شیدا

کجا عاشقی کرد آنجا بمیرد

شب مرگ از بیم آنجا شتابد

کز مرگ غافل شود تا بمیرد

من این نکته گیرم که باور نکردم

ندیدم که قویی به صحرا بمیرد

چو روزی زآغوش دریا برآید

شبی هم در آغوش دریا بمیرد

تو دریای من بودی آغوش واکن

که می خواهد این قوی زیبا بمیرد.

دوباره دلم بهانه ات را می گیرد و من درمانده تر از هر روز می مانم .درمانده چون نمی دانم این بار چه بگویم.چگونه بگویم که رفته ای ؟ چگونه بگویم که خاطره شدی ؟ چگونه بگویم که دیگر نخواهی آمد؟

کاش می دیدی . می دیدی که با هر صدای در چگونه از خود بی خود می شود.چگونه به خود نوید می دهد که تو آمده ای.چگونه خود را به در می رساند اما...

اما آنگاه که در پشت در تو را نمی بیند نمی دانی، نمی دانی چه حالی می شود.

کاش می دیدی.کاش می دیدی این روزها چگونه در تمنای تو اشک می ریزد، با چه حالی تو را صدا می کند.کاش می دیدی

آری کاش می دیدی من چگونه در جواب خواهش های او سکوت می کنم.آه اگر بفهمد،اگر بفهمد رفته ای خواهد شکست.خواهد مرد.

کاش می دانستی، کاش می دیدی ، کاش می آمدی ،

                                                                                     کاش...

                                                                                           ولی افسوس

چه شبی بود و چه فرخنده شبی                                          

آن شب شب دور که چون خواب خوش از دیده پرید.                                     

کودک قلب من این قصه شاد ،                                                                  

از لبان تو شنید:

      " زندگی رویا نیست.

           زندگی زیبایی است.

              می توان ،

                 بر درختی تهی از بار ، زدن پیوندی.

                    می توان در دل این مزرعه ی خشک و تهی بذری ریخت.

                        می توان ،

                           از میان فاصله ها را برداشت.

                              دل من با دل تو ،

                                 هر دو بیزار از این فاصله هاست." 

قصه ی شیرینی است.

کودک چشم من از قصه ی تو می خوابد.

قصه ی نغز تو از غصه تهی است.

باز هم قصه بگو ،

                         تا به آرامش دل ،

                                       سر به دامان تو بگذارم و در خواب روم.

آخرین جرعه ی این جام

همه می پرسند:
        چیست در زمزمه ی مبهم آب؟
              چیست در همهمه ی دلکش برگ؟
                      چیست در بازی آن ابر سپید؟
                              روی این آبی آرام بلند،
                                      که ترا می برد اینگونه به ژرفای خیال؟

چیست در خلوت خاموش کبوترها؟
       چیست در کوشش بی حاصل موج؟
            چیست در خنده ی جام؟
                    که تو چندین ساعت،
                              مات و مبهوت به آن می نگری؟!

- نه به ابر ،
         - نه به آب ،
                  نه به برگ ،
                        نه به این آبی آرام بلند،
                               نه به این خلوت خاموش کبوتر ها ،
                                      نه به این آتش سوزنده که لغزیده به جام،
                                             من به این جمله نمی اندیُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُشم

من ، مناجات درختان را ، هنگام سحر
       رقص عطر گل یخ را با باد ،
             نفس پاک شقایق را در سینه ی کوه ،
                    صحبت چلچله ها را با صبح ،
                           نبض پاینده ی هستی را در گندم زار ،
                                   گردش رنگ و طراوت را در گونه ی گل ،
                                           همه را می شنوم ، می بینم.
                                                     من به این جمله نمی اندیشم!

به تو می اندیشم
    ای سراپا همه خوبی ،
            تک و تنها به تو می اندیشم.
                  همه وقت ،
                       همه جا ،
                                من به هر حال که باشم به تو می اندیشم.
                                      تو بدان این را ، تنها تو بدان!
                                             تو بیا.
                                                   تو بمان با من ، تنها تو بمان!

جای مهتاب به تاریکی شب ها تو بتاب
 من فدای تو ، به جای همه گل ها تو بخند.
اینک این من که به پای تو در افتادم باز
ریسمانی کن از آن موی دراز ،
                تو بگیر ،
                        تو ببند!

تو بخواه
           پاسخ چلچله ها را ، تو بگو !
                       قصه ی ابر هوا را ، تو بخوان !
                                  تو بمان با من ، تنها تو بمان !
                                         در دل ساغر هستی تو بجوش !
                                                   من همین یک نفس از جرعه جانم باقی است
                                                                        آخرین جرعه ی این جام تهی را تو بنوش

ازتموم دنيا و دار و ندارش